پشت هیچستان

پشت هیچستانم،هیچستان شعرهای سهراب. پشت هیچستان زنگ باران به صدا می آید.آدم اینجا تنهاست و دراین تنهایی،سایه ی نارونی تا ابدیت جاریست.

(( تو اگردرتپش باغ خدا را دیدی،همت کن

و بگو ماهی ها حوضشان بی آب است ))

                                                    سهراب سپهری

اما من از بهار متنفرم

                  متنفریم 

                  متنفرید ؟  

 

    

تقدیم به حمیده ی عزیزم ....

تقدیم به بهترین دوستم، وقتی او را نوشتم خودم را گریه کردم .

 

 

 

 سلسله افکار تو

 

  تا

 

  انقراض من

 

تاریخ کدام بهار شمسی ؟

 

در فتح (( شکست کدام عاطفه )) ؟

 

              دوس

             تت

             دا

             رم

 

بخش می شد میان دستهایمان

 

            جدا

            جدا

            من

            تو

 

و ما جریمه شدیم

 

صد بار غلط کردن را

 

اما هنوز فعل جمله ها بودنت را کم دارد !

 

کلمات زخمی است

 

بخوانید مسأله را

 

(( هر چه میگردم

                    

                    حواسم نیست !

 

و خنده ام خانه جا ماند

 

وقتی تنهایی را تا کردم

 

چمدان را پر کرد

                     .... دلواپسی های مادرم !

 

اما اگر <1000>  فاصله باشد

 

دستانم چند کیلومتر دیگر به خانه می رسد ؟   ))

 

من پناهنده ی .....

 

و تو در مرز خودت بمان

من هیچگاه جغرافیای نگاهتان را نفهمیدم

 

وقتی نوشته ام غروب کرد

                                           

 

 

                                              سارا خسروان

                                              فروردین 1385

 

 

 

 

با چرخش زمین می چرخی٬سرت که گیج رفت آرامش دیگری را میدزدی٬زیر بالشتت قایم می کنی و شب با آن خوشبختی را خواب می بینی ......

                                                               ......اما من از بوی سیگار بابا خدا را میدزدم

بهانه ای برای حذف وبلاگ قبلی ندارم.....

ایستاده ام انتهای جاده ی (( خدایا فقط تو موندی )) و مادرم گریه کرد دوریم را ..... مرگ حروف دفن شده ی احساس دختری بود وقتی زندگی را کشت..... وقتی از مراسم تشیع دختری میان خاطره هایم بر میگشتم بابا زندگی را سرم داد کشید..... دیروز- کودکی٬ آرزوهایم در همان کوچکی مداد رنگی ٬زیر نیمکت جا ماند!..... (( خوشبختی من )) سهم خواهرم بماند..... هم سن جوانیم بودم و حالا یک عمر پیر تر از فردا .می خواهم بنویسم وقتی نمی توانم٬می خواهم تعریف کنم وقتی ندیدم..... 

یک کار از زمستان ۱۳۸۴:

تو

          رد می شوی

حس

          لگد می خورد

دل

          درد می گیرد

لحظه

           کند می زند

خدا

           دیر می رسد

من

            می میرد !